Gonca Özmen – “Vecchia Superbia” (“Eski Alınganlık”)

Di seguito una poesia di Gonca Özmen tratta dalla raccolta “Belki Sessiz” (“Forse Silenzioso), che di recente ho tradotto per la rivista turca “Çevirmenin Notu“.

Gonca ÖzmenBelki Sessiz” kitabından

Eski Alınganlık
Bir yağmuru koymak var sabahın yanına
Bir yağmuru şimdi üzgün boynuna

Nehirlerin dinlediği seslerdik

İçimizden sular geçti
İçimizden sessizlikler, dalgınlıklar

Baktık acımız bir perde
Kapattık

Şimdi durup dokunsam bir yalnızlığa
O yalnızlık o yağmura uysa

Aksak zamanın ucuna aksak
Bir yokuş var, bir yok oluş
Tırmansak

– Onlar eski bir alınganlığı koydular önüme
Ben kuşları anladım bundan

 

Vecchia Superbia

 

Accostare il mattino e la pioggia

una pioggia alla tua nuca ora senza gioia

 

Eravamo le voci ascoltate dai fiumi

Ci hanno attraversati

Acque, silenzi, astrazioni

 

Il nostro dolore era una tenda,

l’abbiamo guardata e richiusa

 

Se solo ora mi fermassi a toccare la solitudine,

se solo solitudine e pioggia fossero in armonia

 

E scorrendo fino all’apice del tempo

se solo si scalasse

l’altura e su, sul punto dell’eclisse

 

– Mi hanno messo davanti una vecchia superbia

solo allora ho compreso gli uccelli

Advertisements

Leave a comment

Filed under Traduzioni

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s