Mehmet Yaşın, “Prima della dodicesima lezione su Spinoza” (“Spinoza üzerine onikinci dersten önce”)

Testo tratto dalla silloge “Evden Kaçan Çocuk” (İstanbul: Yapı Kredi Yayınları, 2013)

 

Prima della dodicesima lezione su Spinoza

 

In memoria di Ulus…

 

Il fantasma nudo smarrito sulla spiaggia

ha sussurrato: “Ti voglio bene, sole, sei così bello e caldo…”

L’ho osservato, anche da vestito era nudo,

solo un più abbronzato, tanto era distante dal sole.

 

Mi sono trasformato anch’io in un pittore che lavora in serie.

Ho inspirato le ombre che danzano nella luce fino al tramonto

e tutto ciò che il sole mostra

sono rimasto disteso nel campo di girasoli.

 

Ehilà, sole, sono parte di te, e ho il colore della fiamma!

Chi ha bisogno del cavaliere, poi. Né penna né computer

sia il battito del cuore a portare i richiami:

“Io sono te, tu me” finchè io e te diveniamo Lui.

 

Infine al mattino, dopo una notte d’amore

gli amanti avvertono una comunione misteriosa:

“Tu sei Dio, sole” sembrano dire, “e noi siamo te”.

Ecco, adesso noi due possiamo descrivere il nulla.

 

Questi bagliori che sollevano l’anima in volo

vengono dal sole, o li abbiamo messi a noi stessi?

Ma sono un sogno… un sogno o la realtà?

Ci sentiamo ascendere verso il sole…

2011, Nicosia (Cimitero Turco)

 

Spinoza üzerine onikinci dersten önce

Ulus’u anarak…

 

Kendini kumsalda unutan çıplak hayalet

fısıldadı: “Seni seviyorum güneş, sıcacıksın…”

Baktım, giyindiği zaman da çıplak kalmıştı,

teni bronzlaşmış yalnızca, güneşe o derece uzaktaydı.

 

Dizi üstünde resim çizen ressama dönüştüm ben de.

Gün batana dek ufukta ışıkla oynaşan gölgeler

ve güneşim gösterdiği ne varsa

içime çekerek uzalı kaldım günebakan tarlasında.

 

Heey güneş, senden bi’ şeylerim ben, alevrengiyim hem!

Şövalyeye ne hacet. Ne kalem ne bilgisayar

kalbin atışıyla gidip gelsin seslenişler:

“Ben sen, sen ben…” ta ki o’na dönüşsün ben sen.

 

Nihayet bir sevişmenin sabahında

gizemli bir bileşim hissediyor sevişenler:

“Sen Tanrı’sın güneş” der gibidirler “ve seniz biz”.

İşte, boşluğu resmedebiliriz şimdi ikimiz.

 

Ruhu kanatlandıran şu ışınları

ha güneş takmış ha bizmişiz takan kendimize.

Ama hayal!… Ama hayal ama gerçek

y ü k s e l d i ğ ‘ m i z i hissediyoruz ha güneşçesine…

2011, Lefkoşa [Türk Mezarlığı]

Advertisements

Leave a comment

Filed under Senza categoria

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s